چرا پرواز نمی کنی ؟

من تمام سعي ام را م كنم تا روي كارهاي روزانه ام متمركز شوم .اماكودك بازيگوش ذهنم به سمت

 دستهای تو لي لي مي كند . ديروز اين اس مس روي صفحه تلفن همراهم جا خوش كرد :

پرنده لب تنگ ماهي نشسته بود و به ماهي نگاه مي كرد و مي گفت : سقف قفست شكسته چرا پرواز

نمي كني؟

اين اس مس پنچ جمله اي آرامش زندگي ام را به هم زده است ! با خودم فكر مي كنم كه چه قدر پرنده

در اطرافم وجود دارد

و

من چقدر ماهي هستم

اطرافيانم مدام مي گويند از قفس سرشكسته وابستگي به تو بيايم بيرون اما من مي دانم بيرون آمدن همان و

مردن همان !

آخري يكي نيست به اين پرنده ها ي دلسوز بگويد كجاي دنيا ماهي مي تواند بدون آب زندگي كند ؟

كجاي دنيا ؟

من هر زور به قفس شكسته بالاي سرم نگاه مي كنم . چند بار سعي كردم سرم را از آب بيرون نگه دارم

و

بپرم اما ...........   احساس  خفگي تمام بدنم را قرق مي كند .

من چند بار سعي كرده ام ............... اما نمي شود به خدا

بگذريم از اين حكايت پرنده و ماهي بگذريم از فلسفه ماهي و قفس سرشكسته . همان بهتر كه بنشينم و با

تمام توانم  روي روزمرگي متمركز شوم . اما

اما  مگر لي لي اين كودك بازيگوش مي گذارد ؟!

دلم براي سكوت دستهايت تنگ شده است بي نهايت ! در ين روزهاي پر از دستهاي شلوغ و پرهياهو

دلم براي سكوت دست هايت تنگ شده عزيز تمام عيار من

من هر روز به تو و دستهاي نجيبت فكر مي كنم و

هر روز تكرار مي شود در من پرواز هزار پرستوي سبز

بگذريم از اين سفرهاي هميشه

بگذريم از اين همه دوستت دارم هايي كه تلنبار شده اند در دهانم

بگذريم از اين تا به ابد حسرت

بگذريم ....... بگذار باران آواز بخواند روي چشمهايم ............

                                      ........................... چرا گرفته ای

                                                    مثه اینکه تنهایی

                                                                 ................  و چقدر هم تنها

مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

این روزا همه با خدا هستن از خدا می گن ولی انگار من تو مغز زمین گیر کردم و راهم

به خدا از همه دورتر و سخت تره ........

خدا می تونه چی باشه ؟ می تونه چه رنگی باشه ؟ می تونه کجا باشه ؟ می تونه با کی باشه؟

به آدمای اطرافت که خوب نگاه کنی می بینی هر کی یه خدایی داره حتی اونایی که یه کم مثه

هم حرف می زنن خداشون باهم فرق می کنه ولی مگه چند تا خدا می تونه وجود داشته باشه

به تعداد آدما ؟ ولی نمی شه ...............

این وسط من ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من نمی گم نیست . هست ولی بازم ولی بازم ولی بازم ولی هست

ولی فکرکنم این ولی اینجا بیشتر به دردم بخوره : من نمی گم نیست خوب

درسته هست ولی میشه یکی سفارش مارو به خدا بکنه ..........

فردا من قراره به دنیا بیام

کاش می تونستم جلوشو بگیرم

ولی افسوس که نمی شه نمی تونم درسته که امسال هم همه فراموش کردن و این هم اصلا

مهم نیست ولی می گم تا دنیا بدونه

آی مردم

          من قراره فردا به دنیا بیام

                  قراره ۲۲ ساله به دنیا بیام

کفشهایم کو .........

اصلا نمی شه 

نمی شه   

درسته موندنمون سخت بود ولی این برگشتن سخت تره

حالا نه ............. کاش می تونستم بگم حالا نه .....................

می ترسم این برگشتن دورم کنه

نمی دونم

دیگه هیچی نمی دونم

البته زیاد فرقی هم نمی کنه

از دور شدن می ترسم

همین دور شدن بود که چیزی نمونده بود خیلی چیزارو ازم بگیره

خستم خیلی خسته کاش می تونستم بخوابم

      از بخت یاری ماست شاید که آنچه

می خواهیم یا به دست نمی آید یا از

دست

                          می گریزد     

مي خواهم به پدرم بگويید

به خدا دگر پير شده ام

ايستادنم مرد

عشق ، عصيان زمان مرا ترك كرد

شب كه خواب از من نااميد مي شود

همان جا كه با كليد چراغ تاريكي اتاق مرا در خود مي بلعد

من و چشمهايم كه پرند از پرواز

در فكرم ماندن نيست

بايد رفت و نخواست اين بي سرانجامي به ناچار را

چشمهايم در سوگ دستهايم پير شدند

اشكهايم پيري زود رس اميدم را هنوز به ياد خواهد داشت

من پير شدم

دگر بگوييد كسي صدايم نكند

من خواستن اين گناه بي هنگام را در باد رها مي كنم

همه بيمار شويد همه در باد رها شويد

دگر ناي نوشتنم نيست

دور شويد و اين دوره كردن ديدنم را رها كنيد

                                                    ساقی

            زمان مثه یه لاشخور

                         روی جنازه های متحرک ما ایستاده

                                       روی چشمهایی که به زحمت باز موندن

  از سه شنبه ها متنفرم از اعداد از صفحاتی که توی ورق زدشون حتی دستهام هم سهمی

                       ندارن

باز به عقب برگشتیم به رنج به دوری و به تنهایی مشترکمون

اما تحمل تحمل و تحمل ......................

من شاید به قول تو کم بیارم ولی تو تحمل کن و تحمل من باش

                                 دل من ُ تو کوه درد باش

              طاقت بیار و این روزا مرد باش

دیدار در شب

و چهره شکفت

از آنسوی دریچه به من گفت

حق با کیست که می بیند

مثل گمشدگی و حشت آورم

اما خدای من

آیا چگونه می شود از من ترسید ؟

من ُ من که هیچگاه

جز با بادبادکی سبک و ولگرد

برپشت بامهای مه آلود آسمان

چیزی نبوده ام

و عشق و میل و نفرت و دردم را

در غربت شبانه قبرستان

موشی بنام مرگ جویده است

و چهره شگفت

با آن خطوط نازک دنباله دارسست

که باد طرح جاریشان را

لحظه به لحظه محو و دگرگون می کرد

و گیسوان نرم و درازش

که جنبش نهانی شب می ربودشان

و بر تمام پهنه شب می گشودشان

همچون گیاههای ته دریا

در آنسوی دریچه روان بود

و داد زد :

باور کنید

باور کنید من زنده نیستم

من از ورای او تاریکی را

و میوه های نقره ای کاج را هنوز

میدیدم ُ آه ولی او .........

او بر تمام اینهمه می لغزید

وقلب بی نهایت او اوج می گرفت

گویی که حس سبز درختان بود

و چشمهایش تا ابدیت ادامه داشت

حق با شماست

من هیچگاه پس از مرگم

جرئت نکرده ام که در آینه بنگرم

و آنقدر مرده ام

که هیچ چیز مرگ مرا دیگر

ثابت نمی کند

آه

آیا صدای زنجره ای را

که در پناه شب بسوی ماه می گریخت

از انتهای باغ شنیده اید ؟

من فکر می کنم که تمام ستاره ها

به آسمان گمشده ای کوچ کرده اند

و شهر ُ شهر چه ساکت بود

من در سراسر طول مسیر خود

جز با گروهی از مجسمه های پریده رنگ

چند رفتگر

که بوی خاکروبه و توتون می دادند

وگشتیان خسته خواب آلود

با هیچ چیز روبرو نشدم

افسوس

من مرده ام

و شب هنوز هم

گویی ادامه همان شب بیهوده است

خاموش شد

و پهنه وسیع دو چشمش را

احساس گریه تلخ و کدر کرد

آیا شما که صورتتان را در سایه نقاب غم انگیز زندگی

مخفی نموده اید

گاهی به این حقیقت یاس آور

اندیشه می کنید

که زنده های امروزی

چیزی بجز تفاله یک زنده نیستند

نه

ترس

من بودن ممنوع

گرما

تو چرا سردی

نفس نفس زدن

حرف نزدن

تنهایییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

دیگه از این بد تر نمی شه

   گاه تاریک می شوم روی انگشتانت 

                                               بی نفس ........................

می خواهم این راه نرفته را باز گردم

                  می خواهم باز گردم و باز بنگارم

                                                        می خواهم ....................

                             می خواهم باز باشم

من از تکرار بارانهای بی آسمان بی زارم

من بیمارم و

از توافق ظالمانه دیوارهای به تکرار بی زارم

من عاشق پرنده ها

آه که چقدر دلم برای آزادی تنگ شده است

 پرواز با تو ؟

چگونه ؟

وقتی که سهم من از آسمان پریدن هم نیست

من از پرواز هم بی زارم 

                                    ساقی .........

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کارما شاید این است که

                      که در اندوه گل سرخ شناور باشیم ..................

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

د رنگاه شرم آگین گلی گمنام

و بقا را در یک لحظه نامحدود

که دو خورشید به هم خیره شدند

همه می ترسند

همه می ترسند اما من و تو

به چراغ و آب و آینه پیوستیم و

نترسیدیم

سخن از پیوند سست دو نام و

هما غوشی در اوراق کهنه یک دفتر نیست

سخن از گیسوی خوشبخت منست

با شقایق های سوخته بوسه تو ..................

                                                                    فروغ

با فروغ ازت دور شدم برای دلتنگیهایت گریستم و امروز که بعد از مدتها دوباره می نویسم

از تو آغاز شدم با تو آغاز شدم و من عاشقانه آغاز شدم ...........................

شمع ای شمع

         چه می خندی به شب تیره و

                                                              خاموشم

سکوت ملالها خود از راز ما سخن تواند گفت

یلدا هم گذشت البته این با ر با خواجه ی عشق حافظ شیرازی گذشت تلخ اما عمیق و سرد

برای تجربه کردن بعضی تصمیمایی که خودمون می گیریم زمان اونقدر کند می گزره که لحظه ها

از نفس کشیدنامون سنگین تر می شه  و به قول شاملو در هر چیزی رازی نیست

خاموش

افسردگي حرفهاي احساس بيمارم

نشانه اي است

بر كه يا چه خود نمي داند

به گوش بودن حواس تنگ يك زن

كه ياوه هايش چون تلاطم خيس رويايي

در هم گره خورده و مات در مقابل

حادثه اي كه هنوز رخ نداده است

نشانه ايست

بر كه يا چه خود نمي داند

نشانه ها در روي صفحه اي خيالي كه

خالي است از زمان به فردا خواهند بود

با ز نمي داند

چرا سرگردان در ميان كلماتي است كه

مي خواهند بداند تناسب چيست

كسي هست كه در ديدنم فرياد مي زند

بايست

بيش از اين مجاز نيست

بر سر آشفتگي افكارم داد مي زنم

بس كنيد

آخر ديوانگي تا به اين حد اما بيفايده است مي دانم

بازمي افتم از خود بي خود در خود پرت مي شوم

چون شبنمي كه مي غلتد و مي داند كه مي افتد

تو راست مي گفتي

همكاري حروف سربي انديشه هاي حقير را نجات نخواهد داد

مي ترسم شك مي بندم به همه

و اميدي كه قطعا واهي است 

دوباره غرق مي شود در ما

بي تو يا با تو فرقي هم مي كند ؟

من مي بارد باز از نو

و خيالهاي من اين سوره هاي خسته

مي شتابند در من و چشمهايش

آنجا كه آينه ي آسمان است

ديگر نمي دانم بر سر كه داد و هوار زنم

با جريان اين بيگاري محض

من كه هستم ؟

از كه دست بايد بشويم ؟

سهم من كجا بو د اينرا نيز نفهميدم  

گيج و منگ باز بايد غرق شوم

كسي خيالهاي مرا نمي فهمد

كسي مرا در خواب هم نمي بيند

ديگر نمي بارد

سراسر ابهامي سخت

و منطق را در خود خفه كرده است

به خود مي گويم

چه مي گويي اي ابله

خاموش

ببند آن دو گستاخ پير را

تو را لياقت خواستن نيست

به خود مي گويم باز ديوانه شده اي

تو كه هستي در من ؟

خستم از شك

خسته ام از بهتاني كه مرا به شب نسبت مي دهد

اگر من و خاطره ها را و نيز اورا به خاك بسپارم

آسوده ام مي كند

شايد همه بگويند

خاك خواب دختر را نمي فهمد

او ضعيف تر از آن است كه باور شود

مي خواستم چيزي گفته باشم

اما مي فهمم و مي دانم

خاموش بهتر است

بگذار غرور بيش از اين دچار تهفني از ننگ

از ننگ يك زن نشود

خاموش بهتر است

آنجا كه سكوت از براي رضايت نيست و خود شكوه است

خاموش مرا هم بهتر است

شعر از : ساقي

داداشه عزيزم با تمام وجوده لاغرو ضعيفم آرزو مي كنم خوشبخت بشي

       آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی

                                              من بود؟

حرفی به من بزن

کودکان شعله های سرگردان شیطنتند

خواب پریده و نهراسیده از ترس

و چه خوب عشق بازی

ملعبه بی جان رویاهاشان می شود

اما من اینرا درک نمی کند

من دوست دارد کسی را دوست بدارد

دختران دم بخت این خاک سیاه بخت

بیوه زنان به چشم حسادت زنده ایند

که شیون ننگ به آهی از آنها می گزرد

و مردان

از یاد برده اند کشاورز مرد خداست

و مردان

بی آبرویی خاک را

جشن گیس بریدن به پا می کنند

و سنت شکنی ها روی شرم را به خاک می کوبد

شاید امروز مردها زن شده اند و زنها مرد

اما من نمی خواهد اینرا درک کند

اما من دوست می دارد کسی را دوست بدارد

دوردستی می شناختم دست نیافتنی

زمانی مردی پیر که اورا بزرگ مرد می گفتند

به سلامش همه بیدار نماز اول وقت بودند

گریه نبود ُ آه نبود ُ حسادت هم نبود

همه مرد بودند مرد مرد بودند

اما او رفت دوردست دست نیافتنی هم

رفت زندگی رفت

و این سکوت ملعون لبهایم را به بردگی برد

من اورا درک می کرد

اما او از من گذشت

اما من باز دوست می دارد کسی را دوست بدارد

شعر از : ساقی

پرنده در صدای خوشش درد و رنج و ماتم نیست

پرنده اهل شکو ه و اهل گلایه و غم نیست

و خوش به حال هوایش

و خوش به حال دلش

و خوش به حال پرنده که مثل آدم نیست

                                               مجتبی کاشانی

                    رفیقی نیست جز دیوار

سكوت

مثله پروانه اي در مشت    چه آسون مي شه مارو كشت

حرف زدن ؛ نوشتن ؛ رنج بردن ؛ درخود فرو رفتن و تظاهر به بودن كردن

بعضي وقتا براي شكستن يه سكوت ريختن يه قطره اشك هم كافيه اما براي فهميدن همون سكوت

سالها حرف زدن هم كافي نيست .............

هر روز آدماي زيادي پا مي زارن توي چهار ديواري ذهنم و كلي حرف از خودشون به جا

مي زارن و مي رن . يكي  مي گه كاش با يكي ازدواج بكنم و از اين شهر برم ، يكي ميگه

كاش بتونم يه آرايشگاه شيك بزنم ، يكي مي گه من كي قراره بچه دار بشم خدا به يكي دوقلو مي ده

من كه دوساله ازدواج كردم حتي يكيشو هم ازم دريغ كرده ، يكي مي گه تو اين همه ثروت كي

قراره سقف بالاي سرم ماله خوده خودم باشه ، يكي ميگه  اون كارگر احمق 3 ميليون به دستگام

خسارت زده حالا اومده حقوق ماهانه مي خواد اما نه بيچاره چطور خرج و مخارج خانوادشو بده

گور باباي مال دنيا بزار حقوقشو بدم بره ، يكي مي گه مگه من چمه خيلي هم دلش بخواد پسري مثه

من ازش خواستگاري كرده ، يكي مي گه خدايا چرا موهاي من بايد بريزه اين روزا كي به يه مرد

كچل زن مي ده اما راستي يه دكتر پيدا كرم مگن تو كاشتن مو خيلي ماهره بايد برم يه سر بهش بزنم

يكي مي گه بابا پرشياتو عوض كن مدله ماشينت آبروريزيه حداقل يه زانتيا بگير ، يكي مي گه يعني

مي شه طلاهام به 3 كيلو برسه ، يكي مي گه من اگه بزرگ بشم دماقمو عمل مي كنم اصلا همش تقصير

مامانم شد كه دماقم زشت شد اما دلم خنك شد دماقاي خواهرام هم به بدي ماله منه ، يكي مي گه خرج و

مخارج دوتا دانشگاه آزادي رو دادن به خدا ظلمه ، يكي مي گه بابام چرا واسم لب تاپ نمي گيره دوست

دارم قبل از اينكه دانشگاه قبول بشم يه لب تاپ داشته باشم اينم واسه خودش يه انگيزست ، يكي مي گه

چرا خدا به من زيبايي داد كه حالا هر جا مي رم تو چشم همم از اين همه توجه مردم به خودم بدم مي ياد

حتي از دست اين فك و فاميل هم راحت نيستم ، يكي مي گه خوب من سيگار مي كشم به كسي هم ربطي نداره

يكي مي گه دانشجوهاي نسل جديد چقدر بي ملاحضه اند پدرمو درآوردن از وقتي دارم دانشگاه درس مي دم

كلي كاهش وزن پيدا كردم ، يكي مي گه چرا ريش و موهاي بلند من براي هم جالبه چرا همه به من گير ميدن

يكي مي گه اگه پسر مورد علاقم دوترم ديگه ليسانس بگيره و سريع بره سر كار وضعيتم مشخص مي شه و

كسي به خاطر اينكه گذاشتم خواهر كوچيكترم زودتر ازدواج بكنه سرزنشم نمي كنه ، يكي مي گه ...............

يكي مي گه .................و يكي ديگه هم مي گه ...............................

همه مي يان هر روز هم مي يان ، كلي حرف مي زنن و بعد هم مي رن ، هر جا كه بري با

هر كي كه روبه رو بشي كلي حرف واسه گفتن داره بعضيا راحت حرفشونو مي زنن حتي اگه

به كمرنگي حرفايي باشه كه من از اونا نوشتم بعضيا هم مثه من ترجيح مي دن به نگفتن قانع باشن

چون ديدن آدمو متوقع مي كنه و توقع آدمو دچار گفتن .

سالهاست كه خودمو پشت اين ديوار نگفتن پنهان كردم يه موقعي اين ديوار واسم يه فاصله بود ولي

حالا از سر ناچاري بهش تكيه دادم .

خيلي خستم هم از زياد گفتن بقيه هم از نگفتن خودم ...............................

هميشه براي به دست آوردن چيزي كه مي خوايم بايد ريسك  بكنيم ؛ يه موقهايي اگه اون داشتن جرم

باشه بايد به خاطرش تاوان هم پس بديم ولي ظالمانه است كه تو يه چيزي رو واقعا بخواي اونم فقط

تنها يه چيز و قبل از به دست آوردنش حس كني كه از دست داديش و به خاطر خواستنش بايد تاوان هم

پس بدي . ظالمانه تر اينه كه تو اون چيزو به خاطر يه سري حرفاي ساده از دست بدي اينجاست كه حرفها

واسه خودشون كلي بزرگ مي شن و به كوچيك شدن ما مي خندن .

كاش به جايي اينكه از روبه روشدن فرار بكنيم به صداقت فرصت گفتن بديم .

ببشخيد كه خيلي مبهم نوشتم ولي چه مي شه كرد ديگه ..............

گفتگو  آيين   درويشي   نبود

          ورنه  با  تو  ماجراها  داشتيم

 توان صبر كردن

         براي رودررويي با آنچه بايد روي دهد

                   براي مواجهه با آنچه روي مي دهد

                              شكيبيدن ،...............

                                  گشاده بودن ، ...................

                                            شاملو

                                         تحمل كردن ،....................

                                                  آزاد بودن .....................

                                  چندان كه به شكوه در مي آييم از

                                       سرماي پيرامون خويش

                                                                 از ظلمت

                                                                        از كمبود نوري گرمي بخش

                                        چون هميشه بر مي بنديم

                                      دريچه كلبه مان را

                                  اگر مي خواهي نگهم داري دوست من

                                                از دستم مي دهي

ديگر نكنم ز ناداني

 قرباني عشق غرورم را

شايد كه چو بگزرم ازويابم

 آن گمگشده شادي و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و مستي داد

آنكس كه مرا اميد و شادي بود

هر جا كه نشست بي تامل گفت

 او يك زن ساده لوح عادي بود

مي سوزم ازين دورويي و نيرنگ

يكرنگي كودكانه مي خواهم

اي مرگ از آن لبان خاموشت

يك بوسه جاودانه مي خواهم

رو پيش زني ببر غرورت را

كو عشق ترا به هيچ نشمارد

آن پيكر داغ و دردمندت را

با مهر بروي سينه نفشارد

عشقي كه تو را نثار ره كردم

در سينه ديگري نخواهي يافت

زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

شورنده تر آذري نخواهي يافت

فروغ

هرگز هرگز

وقتي فرياد رفتن رم مي كند

و اينسان سكوت

به هواخواهي عمر رفته اش بر مي خيزد

وقتي زمان آواز

توقف ثانيه ها را به هشدار سر مي دهد

بايد نخواست

نخواست سرانجامي كه

بي شك بي سرانجامي است

حقيقتمان با من سخن گفت

ساعتها و ساعتها

بر بلندي بخت برگشته مان

ديگر اميدي نيست كه لبخندي به سردي

پاييز بنوازد

من نه رسوا نشدم اما بيچاره دستهايم

پامال خاك شد

افسوس رمبان باد

ديگر بي حاصل مي ريخت

و ويران مي كرد آهي

تشنه را

بايد رهيد

اما ترديد نه

شكوه ها و دست نوشته هاي بي گناه من

در گذري تازه به راهي تازه بايد رفت

بي سبب زرگران سمو

به خوابهاي طلايي ابرهاي سياه

دل نبستند كه

حال با نوازشي به زيبايي

عطش را به صورتگري مي نشانند

راز من

راز ناگشودني و ناديدني من

به آني نزديكتر از

نفس هر انجمن

چاي تازيانه ي سواران خاك را بر ملا كرد

در لحظه اي

در كمتر از لحظه اي از پاي نشست و به بار ننشست

و تا ابد سكوت را جايز شمرد

بنواز آن غم را

كه سوزناكتراز  ماندن من است

بنواز و نترس

تو مي داني ..........

بند بند اين ريسمان دار

وفادار به هم به رها شدن نمي انديشند

آنقدر مي فشارند يكديگر را

تا نفس هاي بي رمق بودن

تن به نبودن مي دهد و

خجل از توان نداشته خود

آن هم چشم بر مي بندد

امروز ديگر تو نياز من نيستي

و چشمي كه بي توقع است

امروز روز كارزار ماندن و رفتن است

نبردي تن به تن

و ديگر هيچ .................

ساقی